Nie przeżyłem podobnego meczu z perspektywy trybuny prasowej. Spotkanie Lecha Poznań z Zagłębiem Lubin zakończyło się remisem 2:2, ale atmosfera, która mu towarzyszyła, była zupełnie inna niż na co dzień. Patos, żałobna cisza i okrzyki rodem z gry komputerowej z serii Football Manager. A to wszystko z powodu tego, co wydarzyło się w sobotni wieczór na rynku w Krakowie…
Dodaj nas do ulubionych źródeł w Google
Była 52. minuta, gdy Patrik Walemark uderzył w dolny narożnik bramki z rzutu karnego. To był gol na 1:1 dla Lecha Poznań w meczu z Zagłębiem Lubin. Wyjątkowo specyficzny, bo szwedzki skrzydłowy i jego koledzy z zespołu nie okazywali po nim przesadnej radości. Spiker Grzegorz Surdyk nie skandował wraz z kibicami nazwiska strzelca. Z trybun poniosło się jedynie nieśmiałe pokrzykiwanie: „Kolejorz, Kolejorz!”. A wszystko przez to, co sobotniego popołudnia wydarzyło się w Krakowie.
Mecz jak żaden inny. Na trybunach panował patos i żałobna cisza. Do czasu…
Kibice Lecha, mając na uwadze żałobę narodową, oficjalnie ogłosili, że nie zamierzają prowadzić dopingu w trakcie meczu 14. kolejki Ekstraklasy przeciwko Zagłębiu Lubin. Już przed pierwszym gwizdkiem dało się odczuć, że przy Bułgarskiej będzie panowała atmosfera inna niż zwykle. Było patetycznie i niezwykle cicho. Wielu fanów zasiadających w Kotle postanowiło ubrać się na czarno, zamiast na niebiesko-biało. Spiker Grzegorz Surdyk nie prezentował składu mistrzów Polski w tradycyjny sposób, wykrzykując wraz z kibicami nazwisk zawodników Kolejorza. Hymn klubu został odegrany jeszcze przed wyjściem piłkarzy na murawę, a głośno zrobiło się dopiero, gdy z okazji nadchodzącej 108. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości odśpiewano Mazurka Dąbrowskiego.
Nagle z sektora gości wypełnionego przez fanów Miedziowych popłynęło głośne skandowanie: „Zagłębie Lubin” i przyśpiewka „Jesteśmy zawsze tam, gdzie nasze Zagłębie gra”. Kibice Lecha skwitowali to gwizdami, a już po chwili na stadionie zaległa cisza. Podobna do tej, której doświadczyliśmy w okresie pandemii COVID-19, gdy z powodu obostrzeń na trybunach nie mogli zasiadać fani. Słychać było komunikaty przekazywane sobie przez zawodników obu drużyn i trenerów.
Jan Kochanowski napisał w „Trenie VIII”: „Pełno nas, a jakoby nikogo nie było”. I tak też było w niedzielny wieczór w Poznaniu, choć na stadionie zjawiło się ponad 30 tysięcy ludzi.
Zobacz wideo Tego kamery nie pokazały! Derby Wisła – Cracovia od kulis
Przynajmniej do czasu, bo brak dopingu oznaczał brak przyśpiewek. Fani obu zespołów nie mogli jednak powstrzymać się od żywiołowych reakcji, gdy piłka znajdowała się w pobliżu jednej bądź drugiej bramki. Ale i te okrzyki radości – bądź jęki zawodu – okraszone oklaskami brzmiały jak żywcem wyjęte generyczne reakcje kibiców z gry Football Manager. I przyznam szczerze, że jako osoba przyzwyczajona do olbrzymiego gwaru przy Bułgarskiej, czułem się bardzo nieswojo. Nuty zadumy dodawała gęsta mgła, która od kilku dni wisi nad stolicą Wielkopolski.
A co z kwestiami piłkarskimi? Przez 45 minut na murawie bez cienia wątpliwości przeważali piłkarze Lecha, którzy oddali aż 11 strzałów. Ani razu jednak nie pokonali Zlatana Alomerovicia. Zagłębie było wycofane i rzadko kiedy choćby jeden zawodnik gości przekraczał linię środkową. Aż przyszedł czas doliczony do pierwszej połowy. Marcel Reguła przejął źle wyrzuconą z autu piłkę przez Joela Pereirę, po czym ograł bez żadnego problemu Mateusza Skrzypczaka i podciął piłkę nad skracającym kąt Mateuszem Lisem. Młoda gwiazda Zagłębia nie powstrzymała się od celebracji. Podobnie zresztą jak kibice zasiadający w sektorze gości. Znów zostali wygwizdani przez fanów Kolejorza, choć ci kilkanaście minut później także okazali delikatną radość – wspomnianą na początku tego tekstu – gdy do wyrównania doprowadził Walemark.