Sponsorzy grożą ucieczką, a niemiecki rząd nie wyklucza blokady wizowej, i to przy 200 tysiącach sprzedanych wejściówek. Decyzje IIHF i sądu w Lozannie wywołały pożar, jakiego światowy sport jeszcze nie widział, bo Rosja wraca, a Białoruś pozostaje banitą.
Dodaj nas do ulubionych źródeł w Google
Pożar wywołały niezrozumiałe decyzje proceduralne Trybunału Arbitrażowego w Lozannie, rozłam prawny między Rosją a Białorusią i w konsekwencji widmo masowych walkowerów, zapowiadanych przez połowę drużyn. Najbardziej zaangażowane reprezentacje uważają, że IIHF, potentat wśród zimowych federacji, straciła kontrolę nad sytuacją i że światowy sport nie radzi sobie z powrotami reprezentacji krajów-agresorów. Kolejne potężne kryzysy są kwestią czasu.
Trzęsienie ziemi nastąpiło 30 października, gdy Trybunał uznał, że IIHF nie udowodniła, że powrót Rosji stanowi jakiekolwiek zagrożenie. Sędziowie nakazali natychmiastowe przywrócenie Rosjan do wszystkich rozgrywek pod egidą federacji.
Tydzień później IIHF utrzymała wykluczenie Białorusi z mistrzostw świata seniorów i juniorów w 2027 roku. Brzmi absurdalnie: główny agresor zostaje przywrócony do sportowej wspólnoty w trybie natychmiastowym, a jego pomagier pozostaje banitą.
Zobacz wideo
Rozdźwięk bierze się stąd, że Białorusini wybrali wewnętrzną procedurę odwoławczą i czekali na ruch federacji. Zapewne wkrótce odwołają się do Trybunału, tak jak Rosja. I jeśli IIHF znów podniesie tylko argument bezpieczeństwa, mogą liczyć na przychylność sędziów. IIHF opierała linię obrony w Trybunale wyłącznie na argumentach pozapolitycznych. Chciała udowodnić, że zawieszenie nie jest karą za wybuch wojny, lecz koniecznością operacyjną, bo nie jest w stanie zapewnić bezpieczeństwa sportowcom i widzom. Sędziowie uznali, że federacja nie przedstawiła żadnej konkretnej analizy ryzyka, że zamiast opracować procedury bezpieczeństwa czy zaostrzony reżim, poszła po linii najmniejszego oporu i automatycznie przedłużyła całkowite wykluczenie.
Decyzje Trybunału wiążą federację. Musi się do nich zastosować, inaczej grożą jej wielkie kary lub odszkodowania. Działacze IIHF stoją po stronie prawa, w odróżnieniu od polityków, w tym polskich, którzy chętnie lekceważyli wyroki międzynarodowych sądów, gdy były dla nich niekorzystne.
Najbliższym turniejem są mistrzostwa świata juniorów (U20) w Kanadzie. Rozpoczną się 26 grudnia w Edmonton i Red Deer.
Od razu po decyzji Trybunału nastąpiła eksplozja. IIHF wcisnęła Rosję jako ostatnią, dziesiątą drużynę w miejsce szykujących się do startu Norwegów, najniżej sklasyfikowanych uczestników. Norwegia, kraj konsekwentnie stojący u boku Ukrainy i opowiadający się od początku za twardym stanowiskiem wobec państw-agresorów, zwłaszcza Rosji, dostała białej gorączki. W mediach Norwegii – imperium sportów zimowych – nie było tytułu bez słów „nonsens”, „skandal”, „surrealizm”, „wściekłość”, „niesprawiedliwość”.
Po drugie, premier Kanady Mark Carney zapowiedział, że Rosjanie i tak nie dostaną wiz. Koniec, kropka. Odpowiedział dziennikarzom bardzo konkretnie: „Dopóki Rosja i Białoruś wspierają tę nielegalną, nieuzasadnioną i potworną wojnę w Ukrainie, tak długo żaden z tych sportowców nie będzie rywalizował w Kanadzie w barwach swojego kraju. Jeśli więc pytacie konkretnie o mistrzostwa świata juniorów: Rosjan tam nie będzie”.
Innymi słowy, IIHF została zmuszona do wstawienia Rosji do rozgrywek, ale Kanada i tak zamknęła przed nią drzwi. Chaos polega na tym, że Trybunał jest tylko najwyższym sądem w sporcie, a sądy sportowe nie mają żadnej władzy nad polityką migracyjną suwerennych państw. W efekcie uczestnicy wciąż nie wiedzą, czy do Kanady przyleci bezprawnie zdegradowana Norwegia, czy mecze z udziałem „wirtualnej” Rosji zakończą się serią walkowerów.
W Niemczech, które organizują mistrzostwa świata elity (13-30 maja, mecz otwarcia w Gelsenkirchen, grupy w Düsseldorfie i Mannheim), może być jeszcze bardziej gombrowiczowsko. Niesprawiedliwość będzie tu jeszcze większa. Gdyby Rosji zezwolono na start w mistrzostwach świata, ustąpić musiałaby Ukraina. W liście do federacji Ukraińska Federacja Hokeja na Lodzie podobno podkreśliła, że nie zrzeknie się swoich kwalifikacji sportowych. Prezydent Wołodymyr Zełenski miał poruszyć kwestię startu w mistrzostwach podczas spotkania z kanclerzem Friedrichem Merzem. Obecni mistrzowie, Finlandia, a także Szwecja, Czechy, Norwegia, Dania, Łotwa i Austria ogłosiły, że nie będą rywalizować z Rosją, tylko czekać co powie Kanada.
Mimo zbierającej się burzy Niemcy sprzedają bilety, poszło ich już 200 tysięcy. Turniej reklamowany jako Festiwal Przyjaźni może jednak stać się Spektaklem Wrogości. Prezes Niemieckiego Związku Hokeja na Lodzie Frank Lutz, były finansista Goldman Sachs, MAN i Bayeru, jeździ od urzędu do urzędu, od sponsora do sponsora, ratując, co się da.
Sponsorzy się wycofują lub rozważają wycofanie. Škoda Auto, główny patron mistrzostw nieprzerwanie od 1993 roku, zapowiedziała ponowną ocenę zaangażowania w razie startu Rosjan. Strauss, niemiecki potentat odzieży roboczej i wieloletni sponsor turnieju, poszedł najdalej. Szef firmy Henning Strauss oznajmił, że jeśli Rosjanie zagrają w Niemczech, koncern całkowicie zrezygnuje z eksponowania logotypu podczas turnieju (zniknie z band i lodu) i rozważa zerwanie umowy z IIHF. Podobnie zapowiedzieli: AJ Products, szwedzki producent mebli biurowych, wspierający IIHF od 1989 roku, Nokian Tyres, fiński producent opon, i Tipsport, czeski gigant bukmacherski.
Niemcy teoretycznie mogłyby odmówić Rosjanom wiz, tak jak Kanada, i wtedy nie wjechaliby na turniej. Berlin tego nie wyklucza. Problem w tym, że Niemcy starają się o igrzyska olimpijskie i nie chcą wyjść na kraj, który blokuje wstęp sportowcom. Zdarzało się, że międzynarodowe federacje odbierały organizacje zawodów krajowi, który nie chciał wpuścić Rosjan, jak na przykład Litwie w pięcioboju.
Hokejowy pożar jest ostrzeżeniem dla sportu. Rosja, uzbrojona w wyrok Trybunału, może uderzyć w UEFA, FIFA i World Athletics, czyli największe federacje, które utrzymują wykluczenie jej seniorskich reprezentacji. Przez ostatnie lata wiele federacji chowało się za wygodnym alibi „względów bezpieczeństwa”, udając, że wykluczenie agresorów nie ma podłoża politycznego. Wbrew oczywistym faktom.
Jeśli trzymać się Gombrowicza, przyprawiły sobie gębę. A upupiają kibiców.