Oczywiście cały tzw. obóz demokratyczny w Polsce, Donald Tusk et consoretes, Czarzasty i PSL a także warszawski salon i media głównego nurtu. To nie jest żadna niespodzianka.
Ale przy okazji, jak to się mówi, wyszło szydło z wora. Odezwali się ludzie zaliczani do prawicy, którzy także uznali, że upadek Orbana jest wiadomością ze wszech miar radosną. Pominę wypociny niejakiego Roberta Winnickiego, który próbuje zaistnieć ponownie jako aktywny komentator w mediach społecznościowych. Nie będąc już w czynnej polityce nie musi „udawać” – pisze raczej to co myśli, a są one kompromitujące tzw. Ruch Narodowy, z którego się wywodzi i którego był, niesłusznie, nadzieją. Otóż według niego Orban to „szkodnik z punktu widzenia polskich interesów, który poszedł na totalny kurs kolizyjny z naszymi (ale i poniekąd węgierskimi, biorąc pod uwagę poziom energetycznej zależności Budapesztu od jednego kierunku – Moskwy), z państwa polskiego interesami, mając przy tym gębę pełną bałamutnych frazesów o szable i szklance. Orban realizował wizję niemiecko-rosyjskiej Europy Środkowej i łudził się, że coś mu z tego skapnie. Zero sentymentu, tylko polska racja stanu, z którą od lat Orban jest w ostrym zwarciu”.
Zauważmy, ten tok myślenia jest zbieżny w stu procentach z tym, co codziennie wtłacza nam mainstream liberalny – w tle rzecz jasna Moskwa, ta chorobliwa obsesja nie tylko obozu postępu, ale także polskiej „prawicy”. To jest punkt odniesienia wszelkich ocen. Kiedyś przed wojną młodzi narodowcy, a przynajmniej ich część, stawiali na Węgry, ale jako państwo z gruntu antysowieckie. Stawiali też na ukraiński ruch narodowy, jako niby naszego sojusznika w walce z Sowietami. Wojna boleśnie to zweryfikowała, ale dzisiaj tacy ludzie jak Winnicki wracają do tej skompromitowanej wizji. Problem w tym, że Węgry Orbana nie były Węgrami sprzed wojny, Węgry Orbana stały się „endeckie” i realizowały realistyczną geopolitykę w stylu Romana Dmowskiego. I to dla tych odprysków od głównego nurtu obozu narodowego – było zdradą i kamieniem obrazy. Zamiast uznać doniosłość ewolucji węgierskiej myśli w tym kierunku – uznali to za sprzeczne z polskim interesem, tak jak oni to pojmują. A dla nich „polski interes” to konfrontacja z Rosją, konfrontacja totalna.
Ale Winnicki to, mówiąc kolokwialne, pryszcz. Odezwał się w tym samym stylu zawodnik wagi znacznie cięższej, Sławomir Cenckiewicz, chcący uchodzić wciąż za wcielenie „prawdziwej” myśli narodowej. Oto jego ocena Orbana:
„Był sojusznikiem Polski jedynie w rozgrywce z kosmopolitami i centralistami w UE oraz w kwestii migracji. To było ważne, ale za mało. Poza tym jedynie pogłębiał sprzeczności – inna percepcja zagrożeń rosyjskich, różnice w postrzeganiu sojuszu północnoatlantyckiego (o roli Węgrów we wspólnocie wywiadu powstaną kiedyś studia), zupełnie niezgodna z naszymi interesami polityka energetyczna (ostatnie wyczyny i wyprawa Mola na rynek serbski w konsultacji z Rosją), pogrzebanie idei Trójmorza… Nagrania rozmów węgierskiego premiera i szefa MSZ z Putinem i Ławrowem ujawnione ostatnio (zdobyte być może przez jeden z wywiadów) są tego wszystkiego egzemplifikacją. Relatywizacja tego na polskiej prawicy antyrosyjskiej była błędem (delikatnie mówiąc). Może przynajmniej lustracja nastanie na Węgrzech i inna polityka archiwalna… Generalnie węgierska lekcja powinna zostać przeanalizowana przez prawicę na różnych płaszczyznach – od kwestii rzeczywistej jakości tego „sojuszu”.
Tekst mógłby ukazać się na łamach „Gazety Wyborczej”, „Krytyki Politycznej” czy „Newsweeka”. No, może poza tą kuriozalną tezą o tym, że to Orban „pogrzebał” ideę Międzymorza. Nie, Orban jej nie pogrzebał, bo ona nigdy nie nabrała jakiegoś realnego kształtu. Była i jest chimerą, oderwaną od realiów utopią podtrzymywaną z uporem przy życiu przez pogrobowców polskiego prometeizmu i mesjanizmu, którego koncepcji nawet Józef Piłsudski nie brał na poważnie. O Międzymorzu, Imperium Słowiańskim itp. mówiono i pisano wiele przed wojną, ale po wojnie ci sami ludzie, którzy to głosili – uznali to za nieporozumienie i odrzucili raz na zawsze, by wspomnieć Wojciecha Wasiutyńskiego czy Bolesława Piaseckiego. Kto przyznaje się do jakichkolwiek związków z obozem narodowym i nadal podtrzymuje ten mit – jest szkodnikiem i mącicielem. Z tej „doktryny” wyrasta tylko jeden konkret – idea „sług narodu ukraińskiego”. I choć tacy ludzie jak Winnicki tego nie powiedzą głośno, to tak jest w rzeczywistości.
Jeśli już mówimy o tym, kto co rozbił, to właśnie Polska, kierowana przez PiS, rozbiła istniejącą realnie Grupę Wyszehradzką, wybierając szaleństwo „strategicznego” partnerstwa z Ukrainą i niepoważnymi państwami bałtyckimi. To Mateusz Morawiecki na polecenie Jarosław Kaczyńskiego rozbił Grupę Wyszehradzką, przekształcają ją w nic nie znacząca atrapę, tylko dlatego, że Węgry Orbana nie przyjęły jako dogmatu prowojennej histerii, programu „wsparcia Ukrainy tak długo jak to będzie potrzebne” i obsesyjnej rusofobii. Dlatego nie wiem co Cenckiewicz ma na myśli, mówiąc, że „polska prawica antyrosyjska” musi wszystko przemyśleć na nowo i nie relatywizować węgierskiej herezji. Pomijam już użycie terminu „prawica antyrosyjska”, bo to obnaża i demaskuje poglądy autora tych słów. Nie ma w tym terminie za grosz nic „endeckiego”. Przed wojną nawet najwięksi zwolennicy Międzymorza nie mówili, że są antyrosyjscy – mówili, że są antybolszewiccy, a o Rosji zawsze mówili jako potencjalnym partnerze. Dzisiaj Cenckiewicz nawołuje do konfrontacji z Rosją tak, jakby istniał ZSRR, mający tylko nową formę w postaci Rosji Putina. Jest to oczywiste polityczne i intelektualne szalbierstwo, biorąc nawet pod uwagę obecny sentyment władz Rosji do ZSRR z czasów II wojny światowej. I na koniec – „prawica antyrosyjska” w Polsce (PiS) nie ma czego weryfikować, zawsze miała rusofobię na sztandarach, inspirując się raczej tradycją lewicowej PPS i masonerii a nie prawdziwej polskiej prawicy.
Jan Engelgard