– Chcę być w możliwie największym klubie, ciągle się rozwijać i iść naprzód. Głównym celem niezmiennie pozostaje Real Madryt i finał Ligi Mistrzów. Najlepiej w jednej drużynie lub przeciwko zespołowi Oskara Pietuszewskiego – mówi debiutant na zgrupowaniu reprezentacji Polski, Bartosz Mazurek.
Dodaj nas do ulubionych źródeł w Google
Bartosz Mazurek to jedno z największych objawień polskiej piłki w ostatnich miesiącach. W lutym, jeszcze jako zawodnik Jagiellonii Białystok, strzelił hat-tricka Fiorentinie w 1/16 finału Ligi Konferencji. Latem, za około sześć milionów euro, wyjechał do drużyny RB Salzburg, w której w przeszłości z powodzeniem grali m.in. Erling Haaland, Dominik Szoboszlai, Sadio Mane, Benjamin Sesko, Karim Adeyemi czy Dayot Upamecano.
Zobacz wideo Tego kamery nie pokazały! Derby Wisła – Cracovia od kulis
Mazurek w nowym otoczeniu imponuje od samego początku. Piłkarz, który może grać na każdej pozycji w środku pola, w tym sezonie strzelił już dwa gole i ma sześć asyst. Eksperci domagali się powołania Mazurka do reprezentacji Polski już na poprzednie zgrupowanie. Wtedy jednak Jan Urban nie znalazł miejsca dla pomocnika RB Salzburg, który pierwszy raz znalazł się w kadrze U-21. I już w debiucie strzelił dwa gole Szwecji (3:0). Mazurek już teraz łączony jest z kolejnym transferem, a w poniedziałek Mateusz Borek poinformował, że Crystal Palace chce zapłacić za niego aż 30 mln euro.
Konrad Ferszter: Zapłaciłbyś już za siebie 30 mln euro?
Bartosz Mazurek: Nie mnie to oceniać, od tego jest klub, w którym gram. Ale futbol idzie w taką stronę, że kwoty wydawane za piłkarzy są coraz większe. Na pewno miłe, że takie informacje się pojawiają, bo to w jakiś sposób docenienie mojej dotychczasowej pracy.
Media już łączą cię z konkretnym transferem – do Crystal Palace. Jest coś na rzeczy? Zwracasz w ogóle na to uwagę?
– Staram się tym nie interesować, ale szumu jest tak dużo, że naprawdę trudno całkowicie się od niego odciąć. Sporo informacji jest nie tylko w polskich, ale też w austriackich mediach, więc w prywatnych wiadomościach podsyłają mi je nie tylko znajomi, ale też koledzy z szatni, którzy przy okazji pytają, o co chodzi. Staram się mieć do tego wszystkiego dystans, podchodzić z chłodną głową i skupiać się na kolejnych meczach i wyzwaniach.
To na pewno nie jest łatwe, bo w ciągu ostatnich dwóch lat wydarzyło się wokół ciebie wiele. Awansowałeś do pierwszej drużyny Jagiellonii, zadebiutowałeś w Ekstraklasie i stałeś się w niej ważną postacią, zapracowałeś na zagraniczny transfer, a teraz jesteś w kadrze. Szybko.
– I super! To było moje marzenie, na które ciężko pracowałem. Jestem bardzo zadowolony z tego, co stało się w ciągu ostatnich dwóch lat. Masz rację, że wszystko dzieje się bardzo szybko, ale chyba o to w tym wszystkich chodzi, żeby się rozwijać i iść naprzód. Naprawdę jestem bardzo szczęśliwy z tego powodu.
W reprezentacji Polski spodziewaliśmy się ciebie już miesiąc temu. Jak zareagowałeś, gdy znalazłeś się „tylko” w kadrze U-21?
– Z jednej strony było to dla mnie wyróżnienie, bo pierwszy raz znalazłem się w tej drużynie. Z drugiej jednak sam się zastanawiałem, dlaczego nie dostałem powołania do pierwszej reprezentacji, mimo że byłem w wysokiej formie. Ale to była tylko pierwsza reakcja. Przespałem się z tym, nabrałem dystansu i wiedziałem, że tylko dobre występy mogą sprawić, że w końcu tutaj trafię. Na szczęście udało się już po miesiącu, więc nie było miejsca na żadną załamkę. Potraktowałem to bardziej jako motywację do dalszego rozwoju.
Jan Urban kontaktował się z tobą, zanim wysłał ci powołanie?
– Selekcjoner nie, ale rozmawiałem z jego asystentem, także z Adrianem Mierzejewskim. Wiedziałem, że jestem w kręgu zainteresowań selekcjonera i mam ciężko pracować, by znaleźć się w kadrze.
A jak pierwsze wrażenia ze zgrupowania?
– Bardzo pozytywne. Był lekki stresik, ale drużyna bardzo dobrze mnie przyjęła. Nie tylko młodsi, których w dużej mierze znam, ale też starsi, z którymi wcześniej nie miałem kontaktu. Byłem bardzo ciekawy, jak to wszystko wygląda i muszę przyznać, że atmosfera jest super. Mamy tutaj dwa światy. Z jednej strony gwiazdy, jak Robert Lewandowski czy Piotr Zieliński, a z drugiej my, młodzi. Ale ani Lewandowski, ani Zieliński nie sprawiają wrażenia, że są z innej planety. Normalni, fajni goście.
Z Zielińskim, którego podziwiasz, kontakt już nawiązałeś?
– Jeszcze nie [rozmawialiśmy we wtorek po południu – red.], ale z Lewandowskim już tak. Z Robertem siedziałem przy stole i zdążyliśmy trochę porozmawiać. Rozmawiałem też z Jakubem Kiwiorem, który należy do tej samej agencji menedżerskiej, co ja.
I tylko szkoda, że twojego najlepszego przyjaciela, Oskara Pietuszewskiego, tu nie ma. Dzwonił, gratulował?
– Pewnie, my jesteśmy cały czas na łączach. Naprawdę szkoda, że go tu nie ma, bo w sezonie nie mamy wielu okazji, żeby się zobaczyć. Zgrupowanie reprezentacji Polski byłoby doskonałą okazją, żeby nie tylko się spotkać i spędzić razem trochę czasu, ale też w końcu razem zagrać. Ale najważniejsze, żeby doszedł do pełni zdrowia, bo od pewnego czasu doskwierają mu lekkie problemy. Na pewno nie raz się tutaj spotkamy i sporo ze sobą osiągniemy – w tej kwestii jestem spokojny.
Na ostatnim zgrupowaniu zachwycił nas inny debiutant, Wiktor Nowak. To dla ciebie przykład, że do kadry można wejść równie mocno, co do klubu?
– Tak. Wiktor pokazał, że nie ma się czego bać, że nawet młody chłopak może wejść do drużyny narodowej bez kompleksów i być wartością dodaną. To dla mnie inspiracja i motywacja. Moim celem jest pokazać się z najlepszej strony na treningach i w meczach, jeśli taką okazję będę miał. Chcę wykorzystać swój czas i wiem, że mnie na to stać.
Co możesz dać reprezentacji Polski?
– Mogę zagrać na każdej pozycji w środku pola, bo na każdej już występowałem, ale najlepiej czuję się na „ósemce”, jako „box to box”, czyli pomocnik, który gra od jednego do drugiego pola karnego. Jestem intensywnym, wybieganym piłkarzem, który dobrze czuje się zarówno z piłką przy nodze, jak i bez niej. Myślę, że potrafię i wygrać pojedynek, i dać dobre, prostopadłe podanie. Wszędzie, gdzie do tej pory byłem, uczono mnie, by eksponować mocne strony. Oczywiście mam też słabsze. Poprawiłbym uderzenie ze słabszej, lewej nogi. Nie uważam, że jest ono słabe, ale na pewno mogłoby być lepsze. Dlatego na treningach często wprowadzam ten element do gry. W Salzburgu dostrzegli też, że mam nieźle ułożoną stopę, dlatego pracujemy nad stałymi fragmentami gry i uderzeniem stojącej piłki.
Imponująca jest twoja pozytywna pewność siebie. Miałeś ją w sobie zawsze, czy zbudowałeś w trakcie dotychczasowej kariery? Marek Wasiluk wspominał, że na pierwszych treningach z seniorami przepraszałeś po ostrzejszym wejściu.
– Zawsze byłem osobą pewną siebie, bo zawsze przebywałem ze starszymi. Tak było i w szkole, i w klubach. Jak zaczynałem w Warmii Grajewo, uczyłem się, że nie jestem gorszy, mimo że byłem młodszy i mniejszy. Dzięki temu naprawdę dużo zyskiwałem. Po drugie, ja naprawdę kocham grać w piłkę i marzyłem, by robić to zawodowo. Dlatego nie traktuję futbolu jak pracy, tylko cieszę się, że robię to, co kocham, a przy okazji mam super życie. Naprawdę nie odczuwam wielkiego stresu, tylko cieszę się tym, co mam. Dlatego takie mecze jak na przykład z Milanem w Lidze Europy, to dla mnie tylko kolejna motywacja. Nie myślę, co będzie, jeśli popełnię błąd. Jeśli się przydarzy, trudno, zdarza się każdemu. Najważniejsze, by na kolejne spotkanie wyjść z czystą głową i się nie bać.
Kiedy wchodziłeś do Jagiellonii, też miałeś takie podejście?
– Tak, chociaż mój debiut w Ekstraklasie nie był, mówiąc delikatnie, wybitny. Ale miałem obok siebie takich zawodników, jak Taras Romanczuk czy Jesus Imaz, którzy bardzo mi pomogli. Wzięli mnie pod skrzydła i dzięki nim czułem się jak prawdziwy członek drużyny. To sprawiało, że nie mogłem się bać. Do dzisiaj mam z nimi kontakt i czasami wymieniamy sms-y. Czasami po konkretnych meczach, albo jak ostatnio, gdy gratulowali mi powołania do kadry. Jestem im obu bardzo wdzięczny, bo na pewno ułatwili mi wejście do seniorskiej piłki.
W ostatnim ligowym meczu ze Sturmem Graz (4:3) miałeś dwie asysty. Łącznie w tym sezonie masz ich już sześć oraz dwa gole. Spodziewałeś się, że tak dobrze wprowadzisz się do nowego klubu?
– Wiedziałem, że jestem w stanie regularnie grać w podstawowym składzie i być wiodącą postacią w drużynie, ale szczerze mówiąc nie spodziewałem się, że wszystko pójdzie aż tak szybko. Przyłożyliśmy dużą wagę do wyboru klubu, chcieliśmy postawić na miejsce, w którym będę się rozwijał. Poza tym RB Salzburg zaimponował mi tym, jak dobrze mnie znał. Mieli raporty z moich meczów jeszcze w młodzieżowej drużynie Jagiellonii. To przekonało mnie do tego transferu, mimo że inni też mocno o mnie zabiegali. Gdybym się uparł i już teraz chciał być w lepszym klubie, to by tak było. Ale nie zawsze o to chodzi. W każdym razie na pewno niczego nie żałuję. Zwłaszcza że wszystko idzie tak sprawnie.
Zaraz minie pół roku od twojego transferu. Jest element, w którym – dzięki niemu – czujesz się dużo lepszym zawodnikiem?
– Przede wszystkim uważam, że styl Salzburga bardziej pasuje do mnie niż to, co graliśmy w Jagiellonii. Oczywiście tam też graliśmy super futbol, ale ja jestem bardziej wybieganym zawodnikiem i lubię szukać sobie przestrzeni, a nie być mocno przywiązanym do jednej pozycji. W Salzburgu mi na to pozwalają, dlatego mogę eksponować swoje umiejętności jeszcze bardziej niż w Jagiellonii. W Białymstoku czułem się doskonale, ale w Salzburgu mamy lepszą drużynę, bardziej dominujemy, przez co po prostu gra się łatwiej.
Jakie było twoje pierwsze odczucie w nowym klubie?
– Uderzająca była intensywność samych treningów. Jeśli w Jagiellonii robiliśmy jakieś ćwiczenie przez półtorej minuty, to w Salzburgu robimy je przez dwie i pół. W ogóle bardzo mocny był też okres przygotowawczy. Doskonale pamiętam pierwszy dzień w klubie. Mieliśmy dwa treningi: pierwszy trwał około dwóch godzin, było ciężko, ale było też sporo gierek i rzeczy z piłką, więc trenowało się przyjemnie. Po południu był drugi trening i po 30 minutach zaczęli zbierać rzeczy. Wydawało mi się, że wszystko zmierza do końca i pomyślałem, że jest naprawdę nieźle. Ale potem się okazało, że jeszcze coś rozstawiali, a my biegaliśmy jeszcze siedem kilometrów wokół boiska. Pierwszy dzień był tylko zapowiedzią tego, jak wyglądało całe lato. Ale teraz to owocuje, bo czujemy się bardzo dobrze fizycznie i często „zabijamy” mecze w końcówkach, bo mamy więcej sił od rywali.
Czuję, że te treningi poprawiły moją intensywność i wydolność. Zresztą RB Salzburg szuka zawodników, którzy te parametry mają na wysokim poziomie. Taka jest tam filozofia gry. Na treningach niemal bez przerwy słyszymy o natychmiastowym doskoku, pressingu i szybkim odbiorze piłki. Nie ma żadnego przypadku w tym, że z Salzburga do wielkich klubów odeszło tak wielu doskonałych piłkarzy.
„Intensywność” to słowo klucz w przypadku gry Lecha i Jagiellonii w Lidze Europy. Niels Frederiksen i Adrian Siemieniec podkreślają, że musimy się uczyć intensywności gry, jaką mają przeciwnicy z Zachodu. Dlaczego twoim zdaniem w Polsce nie trenujemy tak jak oni?
– Sporo rozmawiałem na ten temat z trenerem Siemieńcem. Moje przemyślenia są takie: po pierwsze, w Polsce po prostu się tak nie trenuje i niektóre szatnie mogłyby to źle odebrać. Po drugie, średnio to zabrzmi, ale fakty są takie, że w Salzburgu nikt aż tak bardzo nie przejmuje się, gdy jeden piłkarz wypadnie z gry. Dlaczego? Bo na jego miejsce jest kolejny: równie intensywny i jakościowy. Oczywiście klub dba o zawodników, ale w drużynie mamy aż po trzech piłkarzy na jedną pozycję, więc jeśli jeden wypadnie, kolejny jest gotowy do grania. W Polsce nie ma takiego wyboru, nie ma aż tak szerokich kadr, by pozwolić sobie na takie trenowanie i zwiększenie ryzyka kontuzji.
Twoim zdaniem trener Siemieniec, z którym pracowałeś w Jagiellonii, może być szkoleniowcem, który przetrze Polakom szlak za granicę?
– Zdecydowanie tak. Na tyle, na ile go poznałem i mogę go porównać do tego, co mam w Salzburgu, uważam, że jak najbardziej ma szansę. Wierzę w niego i trzymam kciuki, by zrobił dużą karierę. Trener Siemieniec ma doskonały warsztat, świetne podejście nie tylko do piłki, ale też do ludzi. Sporo z nami rozmawiał, był nie tylko trenerem, ale też psychologiem. Myślę, że w każdej szatni szanowaliby takiego trenera, dlatego trzymam kciuki, by rzeczywiście miał możliwość podjęcia pracy w zagranicznej lidze.
Skoro w ciągu ostatnich dwóch lat zrobiłeś taki postęp, gdzie widzisz się za kolejne dwa lata?
– Aż tak bardzo o tym nie myślę. Nie stawiam sobie też konkretnych ram czasowych, bo jestem przykładem na to, że w piłce rzeczy mogą się dziać naprawdę bardzo szybko. Ale jeśli pytasz mnie, gdzie się widzę, to powiem, że po prostu jak najwyżej. Chcę być w możliwie największym klubie, ciągle się rozwijać i wciąż iść naprzód. Głównym celem niezmiennie pozostaje Real Madryt i finał Ligi Mistrzów. Najlepiej w jednej drużynie lub przeciwko zespołowi Oskara Pietuszewskiego.