Były trzy: Iga Świątek, Maja Chwalińska oraz Stefania Rogozińska. Razem wygrywały, wróżono im wielkie kariery. Rogozińska nagle zniknęła, a dziś opowiada Sport.pl, dlaczego tak się stało. Zdradza także kulisy lat spędzonych ze Świątek i Chwalińską. – Nigdy tego jeszcze nie opowiadałam – przyznaje.
Dodaj nas do ulubionych źródeł w Google
Gdy w 2016 roku reprezentacja Polski zdobywała w czeskim Prościejowie juniorski Puchar Federacji (dziś rozgrywki Billie Jean King Cup), cały tenisowy świat patrzył na nasze czternasto- i piętnastolatki z podziwem. Biało-czerwone pod wodzą kapitana Mikołaja Weymanna sięgnęły po drużynowe mistrzostwo świata juniorek. W składzie tamtej złotej ekipy grały trzy dziewczyny z tego samego rocznika 2001: Iga Świątek, Maja Chwalińska oraz Stefania Rogozińska.
Dekadę później Świątek ma na koncie wielkoszlemowe tytuły i miesiące dominacji na fotelu liderki WTA, Chwalińska rozegrała sezon życia, dochodząc do finału Rolanda Garrosa i wygrywając ostatnio turniej w Wuhan, a Rogozińska zniknęła polskim kibicom. Dziś opowiada nam, dlaczego tak się stało i zdradza kulisy lat spędzonych wspólnie z Igą oraz Mają.
Jako obiecująca juniorka Stefania należała do ścisłej czołówki. Grała w wielkoszlemowych turniejach juniorskich (Roland Garros, Wimbledon, US Open, Australian Open), plasowała się na 39. miejscu światowego rankingu ITF Juniors, a w 2019 roku wywalczyła tytuł mistrzyni Polski w seniorskim singlu, pokonując w finale Anastasiję Szoszynę. Na zawodowych kortach dotarła do 720. miejsca WTA. Później jednak drogę do czołówki zablokowały jej kontuzje – w tym poważny uraz i operacja kostki – oraz niepewność związana z pandemią.
Od junior Fed Cup do USA
Dziś Stefania odnajduje swój „złoty środek” w Los Angeles. Gra na korcie, ale też ukończyła studia magisterskie.